بزرگی نوشته بود: من از لمس دستان تو شوق پرواز گرفته ام!

.

دقیق نمیدونم اون بزرگ کیه که این حرفو زده فقط دوس داشتم فرمایش اون بزرگ رو تکمیل کنم و در ادامه بگم ای تویی که دستت گرفته شده و شوق پرواز انتقال میدی! مهریه رو سبک بگیر بعدا اذیت نشی

بسیار ادم معاشرتی هستم و به واقع میتونم سنگ رو هم به حرف بیارم، ارتباط گرفتن با ادم ها برام عین آب خوردنه و به گواه اطرافیان یکی از زبون باز ترین ادم های روی این کره ی خاکیم! اما معتقدم جنس رفیق خیلی فرق داره و به هر کسی نمیشه گفت رفیق! داستان از اونجا شروع شد که یک شب کاملا سرد زمستونی خانه باغ یکی از دوستان بودم که یه آدم تپل با قد متوسط به پایین، بدون داشتن ذره ای گردن! اومد داخل. یه مدل مخصوصی راه میرفت و منم به دنبال همین استایل به محض اینکه دیدمش شروع کردم سر شوخیو وا کردن که برو جلو بخاری گردنت کش بیاد و... حرفای منفی هیجده بزنید گردنش کش بیاد و .... فیضی هم فقط میخندید و میگفت خدا لعنتت کنه تا حالا از این زاویه به گردنم نگاه نکرده بودم! چند مدتی فقط شبها توی باغ میدیمش و رفته رفته بعد کمی درد و دل و پیدا کردن نقطه مشترک های زیاد متوجه یک موضوع خیلی جالب شدم! فیضی همون عرفان بهاری بود که ده سال از خودم بزرگتره! همون اخلاق همون رفتار همون خصوصیات و همون خط قرمزها و همون بلاهایی که سر یه آدم میاد! منم لحظه به لحظه کنجکاو تر میشدم و بیشتر میرفتم تو نخش و میفهمیدم که خدایا چرا این بشر انقدر شبیه به منه! فیضی یا همون (حامد) عزیز!نمیخوام فضای نوشته رو به سمت بلاگری اینستاگرام ببرم اما خواستم پیش نوشته ای باشه واسه این موضوع که گاهی رفاقت ها صرفا داشتن اشتراکات زیاد نیست و بهترین رفیق ها اتفاقا میتونن بیشترین اختلافات ذهنی و روانی رو با ادم داشته باشند! تنها یک چیز میتونه همه چیز رو بهم گره بزنه و اونهم درد مشترک بین ادم هاست! یک طرز فکر مشترک که بازم نشأت گرفته از یک دغدغه مشترکه که به طرز فکر منجر میشه! دغدغه ها هستن که افکار ادمی رو میسازن! بعد از فوت رفقای عزیزتر از جانم

.

قه ییم دوسم تو به و رو گش که سم بو

شویه د یول که به رو عاصای ده سم بو

وتید زارو له زگمه یه چه وه ی کم!؟

اوه یش هر کور خومه کوله وه سم بو

صریر

موضوعات مرتبط: شعر_عرفان بهاری
برچسب ها: صریر , عرفان_بهاری , شعر_کوردی